ZJEDNOCZY NAS TRAKTAT LIZBOŃSKI
Wywiad z Poseł do Parlamentu Europejskiego

1 maja 2004r. Polska stała się członkiem Unii Europejskiej.

Jolanta Hibner: Dzięki poparciu większości polaków w referendum padło historyczne TAK dla Unii Europejskiej. Sam akt przystąpienia był już tylko formalnością.

Dumna jestem z faktu, iż w Polsce wciąż maleje grono eurosceptyków, co potwierdza słuszność decyzji podjętej w czerwcu 2004 roku.

 
Od tamtego czasu upłynęło 5 lat Polski w Unii Europejskiej

Jolanta Hibner: Te pierwsze 5 lat członkowstwa Polski w Unii Europejskiej, to czas tworzenia sprawnych Sądów, wymiaru sprawiedliwości, ale to również czas kontynuowania budowy sprawnej administracji publicznej.

 
Czy powyższe cele były wspierane finansowo przez Unię Europejską?

Jolanta Hibner: Na wsparcie tych ważnych zadań Unia Europejska przekazała Polsce dodatkową pulę środków, której nadano nazwę TRANSITION FACILITY uznając, że transition  to naturalna kontynuacja PHARE Rozwój Instytucjonalny, jeszcze z okresu przedczłonkowskiego.

 
Często fundusze PHARE Rozwój Instytucjonalny mylono z innymi funduszami.

Jolanta Hibner: Podkreślenia wymaga fakt, że FUNDUSZE STRUKTURALNE, czy FUNDUSZ SPÓJNOŚCI, których Polska stała się beneficjentem w tym samym czasie co TRANSITION FACILITY, to zupełnie inne programy nie tylko ze względu na nieporównywalną skalę dostępu do tych funduszy, ale także ze względu na sam sposób ich wdrażania a przede wszystkim na zasady rządzące wydatkowaniem pieniędzy unijnych z tych funduszy.

 
Powróćmy jednak do Funduszy Rozwoju Instytucjonalnego…

Jolanta Hibner: To co dla mnie było niezwykle ważne zawiera się w fakcie, iż jednym z obszarów wsparcia w ramach TRANSITION FACILITY była troska o ochronę środowiska w Polsce. Drugim, ważnym dla Polski celem było finansowanie budowy aktywnej administracji publicznej z tym, tak ważnym dla społeczeństwa elementem, jakim stał się rozwój zarządzania w strukturach samorządowych.

 
To dlatego, że była Pani i jest nadal kreatorem władzy samorządowej?

Jolanta Hibner: Działalność polityczną rozpoczęłam właśnie w strukturach samorządowych Stolicy, zaś szczególnie związana jestem z Dzielnicą Żoliborz i wszystko, co dotyczy Żoliborza siłą rzeczy darzę wielkim zainteresowaniem i sympatią. Dlatego też będąc dziś w Parlamencie Europejskim nadal aktywnie uczestniczę w życiu dużych metropolii pracując w tzw. intergrupie URBAN.

Naturalnym więc dążeniem moim jest i to, że pragnę prezentować dokonania samorządowców Żoliborza, którzy tak jak ja skupieni są wokół wartości konstytuujących Platformę Obywatelską..

 
Prezentując Pani działania w Parlamencie Europejskim należy tę przynależność do Grupy EPP – Grupy Europejskiej Partii Ludowej szczególnie podkreślić.

Jolanta Hibner: Aktualnie Grupa EPP skupia 265 członków, co stanowi 37 procent całego Parlamentu!

Jako największa Grupa polityczna w Parlamencie EPP ma większy niż kiedykolwiek wpływ na kształtowanie porządku obrad Parlamentu oraz na wyniki głosowania w kluczowych debatach. Ta przewaga ilościowa przyczynia się również do tego, że deputowani Grupy EPP zajmują cały wachlarz kluczowych stanowisk – od przewodniczącego Parlamentu prof. Jerzego Buzka poprzez funkcję przewodniczących komisji. Ponadto we wszystkich 20 komisjach parlamentarnych deputowani Grupy EPP zajmują takie pozycje, które zapewniają im duży wpływ na stanowiska zajmowane przez Parlament Europejski wobec kluczowych aktów prawnych i ważniejszych sprawozdań.

 
Jakie szczególne wartości charakteryzują Grupę EPP?

Jolanta Hibner: Wartości Europejskiej Partii Ludowej to również moje wartości, czyli Europa otwartego społeczeństwa i wspólnego dziedzictwa kulturowego opartego na tradycjach zakorzenionych w naszej cywilizacji. Nasz duch uniwersalizmu, chrześcijańskie korzenie Europy, humanistyczna historia Europy, jak również aktywna rola kościoła w promowaniu tolerancji i wzajemnego szacunku.

Zaakceptowaliśmy życie we wspólnej geograficznej i politycznej przestrzeni pokoju, wolności demokracji i dobrobytu. Nasze powszechne zasady to wolność i odpowiedzialność, podstawowe prawa równości, sprawiedliwości i solidarności.

Dla Grupy EPP prawdziwą wartością jest wolność, a dla Polaków wolność, po jej odzyskaniu jest zdobyczą szczególną. Dlatego też, ratyfikacja przez Polskę Traktatu z Lizbony jest aktem wolnego narodu polskiego co czyni nas solidarnymi ze wszystkimi Europejczykami.
 

Droga Inżynier Politechniki Warszawskiej
do Parlamentu Europejskiego

Jestem członkiem Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, zwanej w skrócie ENVI; bardzo prestiżowej Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii – ITRE oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia - FEMM.

Pierwszoplanową sprawą która wyraźnie definiuje mnie na forum pracy Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego jest moje inżynierskie wykształcenie zdobyte na Politechnice Warszawskiej. Pomocne są dla mnie doświadczenia jakie nabyłam w pracy zawodowej i politycznej. Działalność polityczną rozpoczęłam w strukturach samorządowych Stolicy i Mazowsza. Wszystko, co dotyczy Mazowsza i jego stolicy siłą rzeczy darzę wielkim zainteresowaniem i sympatią. Dlatego też w Parlamencie Europejskim nadal aktywnie interesuję się życiem aglomeracji miejskich pracując dodatkowo w Intergrupie URBAN, która działa od 2004 roku.  Intergrupa URBAN zajmuje się problematyką  miast europejskich oraz poziomem życia ich mieszkańców. Jej cele to: monitorowanie prawodawstwa i innych legislacyjnych prac komisji Parlamentu Europejskiego w sprawach dotyczących miast, praca nad wspólnymi strategiami Unii Europejskiej poprzez uwzględnienie potrzeb miast w polityce UE, aktywny udział w przygotowaniu przepisów prawnych, stały kontakt z partnerami, informowanie o realizacji polityki UE w praktyce, co dla dynamicznie rozwijających się miast Mazowsza jest szczególnie ważne.

Komisja  ENVI (Ochrony Środowiska Naturalnego) obejmując całokształt polityki ochrony środowiska ogarnia ogromne obszary zagadnień. W szczególności dba o czystość wód, gleby i powietrza, tworząc międzynarodowe środki i porozumienia dla ochrony środowiska, kształtując działanie Europejskiej Agencji Środowiska, zmierza do zrównoważonego rozwoju środowiska naturalnego człowieka. Bardzo znaczącą grupą problemów Komisji jest gospodarka odpadami i niebezpiecznymi substancjami oraz ich recykling. Dlatego napawa mnie dumą fakt, iż w Siedlcach modernizowana i rozbudowywana jest oczyszczalnia ścieków, budowane są kolektory i modernizowany jest system kanalizacji. Również bardzo prężnie rozbudowuje się Zakład Utylizacji Odpadów i znakomity jest projekt stworzenia na Błoniach Siedleckich Centrum Sportowo-Rekreacyjnego. Na poziomie Europy i całego świata monitorowane są zmiany klimatyczne czego efektem był Szczyt Klimatyczny w Kopenhadze.

Przed Unią Europejską postawiono poważne wyzwania mające zapewnić jej długotrwały rozwój, zatem celem Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii jest poszukiwanie bezpieczeństwa dostaw energii. Ponieważ energia jest w naszym życiu wszechobecna i dotyczy nas wszystkich, zatem rozwiązania wypracowane w Komisji Przemysłu Badań Naukowych i Energii mają strategiczny wpływ na wartość życia w krajach członkowskich Unii Europejskiej. Z ogromnym pietyzmem Komisja podchodzi do problemów emisji gazów cieplarnianych, jako jednego z elementów ochrony naturalnego środowiska człowieka. Komisja nakreśliła główne cele w dziedzinie zwiększenia wydajności europejskich sieci energetycznych przez tworzenie prawdziwie konkurencyjnego wewnętrznego rynku energii; promowania odnawialnych źródeł energii i efektywności energetycznej, aby aktywnie zwalczać zmiany klimatu; koordynacji popytu i podaży energii w obrębie UE. Mam świadomość, jak wielka odpowiedzialność spoczywa na nas parlamentarzystach pracujących w Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz jak ważne jest nasze posłannictwo przenoszenia celów unijnych na grunt własnego kraju.

Przekrój zagadnień o których mówiłam dowodnie wskazuje, że bez wykształcenia inżynierskiego praktycznie nie można poważnie pracować w Komisjach, które są mi przynależne. Przypomnę, że w Komisjach tych zajmujemy się przede wszystkim rozwiązaniami technicznymi a w Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii także oceną i wdrażaniem nowych technologii. Bez rzetelnej wiedzy technicznej jaką nabyłam w Politechnice Warszawskiej nie zdobyłabym posiadanego autorytetu i nie byłabym  kompetentnym członkiem tych Komisji.

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia, której jestem członkiem potwierdza, iż praca kobiet zyskuje coraz większe znaczenie w działaniu również Parlamentu Europejskiego. Praca kobiet zyskuje coraz większe znaczenie w działalności Parlamentu Europejskiego. W Parlamencie jest wiele działów administracyjnych, w których specjaliści i eksperci ściśle ze sobą współpracują. Tym samym specjalności z zakresu ochrony środowiska, inżynierii środowiska oraz kierunki pokrewne cieszą się wielkim popytem. Dobrze wykształceni inżynierowie są w Parlamencie Europejskim cenieni na wagę złota, bo polityków jest aż nadto.... Reasumując powiedziałabym każdej studentce z mojego wydziału Inżynierii Sanitarnej i Wodnej Politechniki Warszawskiej, że wybrała bardzo dobry kierunek studiów, co udowadnia mój osobisty sukces życiowy.

Powinniśmy wspólnie działać na rzecz zwiększenia liczby kobiet podejmujących nowe wyzwania i pokazujących, że nie straszna jest im męska konkurencja. Moja droga zawodowa jest tego potwierdzeniem. Zawód inżyniera dla młodych zdolnych kobiet jest zawodem nobilitującym.
 

Brak reformy administracyjnej – barierą rozwoju Stolicy.

Poseł do Parlamentu Europejskiego Jolanta Hibner aktywnie zajmuje się życiem dużych metropolii pracując dodatkowo w Intergrupie URBAN. Celem Intergrupy jest monitorowanie prawodawstwa i innych legislacyjnych prac komisji Parlamentu Europejskiego w realizacji polityki UE w praktyce, co dla dynamicznie rozwijającej się Warszawy z jej dzielnicami jest szczególnie ważne.

Reforma administracyjna przeprowadzona w Polsce w 1999 roku spowodowała, że Warszawa wtopiona została w województwo mazowieckie i jednocześnie odcięta od związanych z nią funkcjonalnie gmin. Wyizolowanie stolicy (w granicach ustalonych administracyjnie) od funkcjonalnie związanego z nią obszaru zewnętrznego stanowi barierę rozwoju nie tylko Warszawy, traktowanej jako metropolia stołeczna, lecz całego kraju.

Wcześniej czy później ustawodawca stanie przed koniecznością wypracowania i wprowadzenia w Warszawie rozwiązań metropolitalnych. Każde miasto funkcjonuje w szerszym układzie odniesienia, jest ono elementem większej całości funkcjonalnej i przestrzennej. Będąc częścią większej całości, jest jednocześnie organizmem o własnej strukturze. Dzieli się na wewnętrzne jednostki, które razem tworzą zespół miejski – aglomerację o skomplikowanym splocie (wewnętrznych i zewnętrznych) powiązań. Ważne jest również to, aby zapewnić sprawne funkcjonowanie takiego zespołu, bo właśnie od jego sposobu działania zależy tempo rozwoju całego regionu, czy też aglomeracji.

Nic więc dziwnego, że już w tym samym 1999 roku pojawiła się koncepcja utworzenia dodatkowego województwa. Wspomniana koncepcja zakładała przyznanie warszawskim gminom statusu powiatów oraz umożliwienie im tworzenia jednostek pomocniczych. Krytycy twierdzili, że przyjęcie takiego rozwiązania wprowadzi podział na biedne województwo mazowieckie i bogate województwo warszawskie.

W tym samym czasie prezentowano projekt zakładający podzielenie województwa mazowieckiego na regiony: Mazowsza i Warszawy. Stolica wraz z sześćdziesięcioma dziewięcioma otaczającymi ją gminami tworzyłyby Region Stołeczny. W obszarze metropolitalnym swobodnie funkcjonowałyby samorządne gminy oraz strategiczne centrum obszaru – Warszawa. Twórcy projektu ustrojowego wskazywali jego sprawdzalność w europejskich stolicach, takich jak Berlin i Paryż.

Milczenie dla reformy – zagładą dotacji unijnych dla Mazowsza

Żadna z przedstawianych koncepcji nie stała się przedmiotem obrad Sejmu. Jednakże warto zastanowić się czy przedstawione rozwiązania poprawiłyby funkcjonowanie stolicy. Ważnym aspektem przy rozważaniach jest mazowieckie straci możliwość uzyskiwania dotacji z Unii Europejskiej. Województwo to stanie się zbyt bogate aby ubiegać się o unijne środki. Bogactwo Mazowsza jest tylko częściowe – bogata jest Warszawa i ewentualnie część przyległych do niej gmin. Reszta województwa jest raczej biedna. Warto więc zastanowić się czy z tego powodu nie pomyśleć o wyłączeniu z województwa aglomeracji warszawskiej. Wydaje się, że z punktu widzenia mieszkańców województwa taki pomysł jest bardzo ciekawy, jednakże otwartym pozostaje pytanie czy byłoby to korzystne dla samej Warszawy. Utworzenie odrębnego regionu, czy też województwa stołecznego, musiałoby przede wszystkim rozpocząć się od wyznaczenia obszaru tej nowej jednostki. Najlepszym rozwiązaniem byłoby objęcie przez wspomnianą jednostkę obszaru dawnego województwa stołecznego.

Autor: Mariusz Ganzke – Assistant Regional Poseł do PE Jolanty Hibner